Gdy Sejny słynęły z... grzybów

Niejeden z nas zaczynał wczoraj wigilijną ucztę od barszczu z uszkami z nadzieniem z grzybów, albo wręcz grzybową zupą. Ale kto dziś pamięta, że kilkaset lat wstecz Sejny były grzybową potęgą?

Prócz przeżyć duchowych Boże Narodzenie kojarzymy też z suto zastawionym stołem. To dobry moment, aby zastanowić się, co spośród produktów spożywczych i gdzie nabywali nasi przodkowie, a także jak świętowali.

Jeszcze w XIX stuleciu życie handlowe w Sejnach kręciło się wokół odbywających się w centrum miasta jarmarków, a te były ściśle połączone z uroczystościami odpustowymi. Jak podaje wydawany od 1880 roku "Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich", na samym początku XIX wieku letnie odpusty kościelne gromadziły w Sejnach nawet 30 tys. pielgrzymów!

- Odpusty te ściągały licznych kupców tak, że wytwarzał się ożywiony jarmark - podaje "Słownik".

We wcześniejszych wiekach, w trakcie takiego odpustu świętowano i to jak jeszcze. Na lipcowych obchodach na Matkę Boską Szkaplerzną do Sejn zjeżdżała szlachta i na tę okazję dominikanie wyjednywali specjalne papieskie błogosławieństwo. W klasztorze zamożniejsi goście podejmowani byli obiadem (w sumie na 150 osób), na korytarzach poczęstunek czekał mniej możnych, ale nadal wysoko urodzonych. Przy kolacji wydawanej w ogrodzie przyklasztornym nie brakowało nawet fajerwerków i strzałów z moździerzy, a z czterech wież klasztoru odgrywany był na cześć Matki Boskiej Sejneńskiej hejnał.

Tymczasem zaś na rynku w centrum Sejn handlowano wszystkim, szczególnie zaś słynne były kożuchy oraz wianki suszonych grzybów z okolicznych lasów. Nasze miasto stało się takim potentatem w tej dziedzinie, że kiedy całkowicie podupadło po przeniesieniu stąd najznamienitszych w tej części Rzeczpospolitej szkół i po wielkim pożarze w 1818 roku, to właśnie dary lasu ściągały jeszcze do nas możnych z dalekich stron. Włościanie wymieniali się już tylko między sobą tym, co sami wytworzyli w swoich gospodarstwach.

- (...) oprócz grzybów suszonych, dla nabycia których wyższa klassa społeczeństwa tu przybywa, inne przedmioty stanowią wzajemną zamianę produktów wiejskich pomiędzy kolonistami i włościanami - stwierdza Aleksander Połujański w wydanej w 1859 roku książce "Wędrówki po guberni augustowskiej w celu naukowym odbyte".

Fot. arch.